توانايي ابراز احساسات و افكار با فردي كه با او احساس راحتي مي كنيم(از قبيل همسر،همكار يا يك دوست )مي تواند بر نحوه ي احساس ما درباره ي خود و چگونگي برخورد با دنياي اطراف موثر باشد.به همين ترتيب،نوجوانان نيز نيازدارند تا به آنان فرصت ابراز افكار و احساسات داده شود.وقتي فرزندان مان را از صحبت درباره ي خود و مسايل شان مانع مي شويم يا زمان كافي براي اين كار دراختيارشان نمي گذاريم،آنها را از خودمان دور مي كنيم.با انكار يا ناديده گرفتن احساسات فرزندان خود،گويي به آنها اين پيام را مي دهيم كه چندان براي ما اهميت ندارند ،مسئله اي كه براي هر انساني بسيار تلخ خواهد بود.نتيجه اين امر،رفتن نوجوانان به سوي همسالان شان است،جايي كه از ايشان استقبال مي شود و براي آنها وقت صرف مي گردد.اين تجربه،امكان پذيرش پيشنهاد هاي خطرناك چون مصرف سيگار و ساير مواد را از سوي همسالان(فشار گروه هم سالان) تسهيل مي كند.

 

 

 

 

اين يادداشت و ساير مطالب مرتبط از كتاب زير نقل مي شود:

چگونه از آلوده شدن فرزندان مان به اعتياد پيشگيري كنيم

ترجمه ي:دكتر رضا رستمي،خديجه شاه محمدي

نشر تبلور-تابستان 1385